Kategorie
Home
Historia zapaśnictwa
Zapaśnictwo należy już do świata człowieka prehistorycznego i jest tak samo starym zjawiskiem jak wojna, ba, historycznie zapewne pierwszym sposobem potykania się wrogów. Służyło więc wyszkoleniu wojownika na wiele wieków przedtem, zanim stało się sportem. Malowidła ścienne sprzed 5000 lat w grobowcach we wsi Beni Hassan w środkowym Egipcie pokazują zapaśników w różnych sytuacjach. Podobizn takich odkryto tyle, że, jak obliczono, można w nich wyróżnić ponad 1000 gatunków chwytów, co świadczy, iż zapaśnictwo musiało cieszyć się za faraonów ogromną popularnością.
Nie inaczej było w Grecji, gdzie wynalazek tej sztuki przypisywano mitycznemu królowi Aten Tezeuszowi. Zapasy uważano za ćwiczenie najbardziej uniwersalnie doskonalące ciało i już chłopców uczono tego kunsztu. Walki Greków były bardzo brutalne — dopuszczano w nich podstawianie nóg, duszenie przeciwnika, wyłamywanie palców. Z tej ostatniej sztuczki zasłynął szczególnie Sostratos, który na trzech kolejnych olimpiadach (364-356) zdobył 3 tytuły mistrzowskie w zapasach oraz 1 w pankrationie. Grecy toczyli walkę w stójce, a zwycięzcą zostawał, kto przeciwnika trzykrotnie powalił na ziemię. Walka w parterze jest wynalazkiem późniejszym, z czasów rozkwitu atletyki. Najsłynniejszym atletą starożytności był opiewany przez Simonidesa Milon z Krotony (VI/V w.), również dobry bokser i długodystansowiec. Już jako chłopiec zdobył mistrzostwo juniorów na igrzyskach olimpijskich i py- tyjskich. Później, przez lat 24 niepokonany, wielokrotnie sięgał po mistrzostwa w zapasach i pankrationie w setkach turniejówCopyright 2011